Actueel

2 May 2016
Blog Blog Sara: Je moet niks, maar dit moet je zien!

Te midden van het almaar doorrazende social-media verkeer in de vorm van (niet)  goed gelukte selfies, foto’s van pasgeborenen en uitnodigingen voor evenement A tot en met evenement Z,  stuitte ik vorig jaar op een filmpje van Peter de Graef, getiteld Just Talking. Ik vind: dit moet je zien.  

Nu denk jij vast: ik moet helemaal niks. Dan zeg ik: snap ik, dat klopt heel vaak, maar in dit geval… dit moet je zien.

Ik ben opgevoed met het idee dat er nu eenmaal dingen moeten in het leven. Als je eenmaal iets gedaan hebt omdat het moet, dan kan het maar zo zijn dat je daarna blij bent dat het moest, anders had je het nooit gedaan.  Dus. ..

Stilstaand in de file op de A15, toch maar even mijn Facebook-app geopend. Al scrollend kwam ik bij een post van een digitale vriend. Vertrouwend op het feit dat hij vaak interessante filmpjes post, besloot ik het feit dat ik achter het stuur zat te negeren en opende ik de link.

Automatisch richt ik mijn blik op de tijd die het filmpje zou duren. 18:13. Wat? Achttien minuten en dertien seconden? Veel te lang! Klik, weg link, dag filmpje.

Mijn leven ging gewoon door.  Als je niet weet wat je mist, mis je het ook niet. Das logisch.

Een aantal dagen later had ik een gesprek met een goede vriend. Hij houdt regelmatig  een pleidooi voor het opzoeken van de vertraging binnen het drukke schema van de dag; voor het “de tijd nemen” en het “geduld opbrengen”. Hij heeft uiteraard een punt: waarom moet alles compact, kort, in hapklare brokken? Hapklare brokken zijn ook hap-slik-weg. Denk aan het welbekende McDonald’s-effect. Je hebt het nog niet op, of een uur later heb je alweer honger.

Als ik wat langer de woorden van deze vriend nadenk, besef ik dat ik een hoop dingen op (wils)kracht doe. Gewoon gaan. Hoppa. Zijnsenergie is voor mij een hol begrip. Ik ben toch door te doen?

Het gesprek met de goede vriend, maakte dat ik wel weer aan het filmpje terug dacht. Hoe ik het weg had geklikt, omdat het geen hapklare brok was die ik hap-slik-weg kon consumeren.  Een bewijsdrang maakte zich van mij meester: ook ik kan de aandacht opbrengen om naar een achttien minuten en dertien seconden lange film te kijken. Dus ik dacht: ik moet die film bekijken. Op wilskracht. Bam.

En daar heb ik geen spijt van.

In beeld verschijnt een vijftiger met een wat verward kapsel en de tekst:

Peter De Graef
Just Talking...

Deze Peter de Graef krabt wat achterin zijn nek en begint zijn verhaal met een vermakelijke anekdote over een Amerikaans antropoloog die studie gaat doen naar de muziek van de Navajo Indianen. Over waarom deze stam zoveel liedjes over water maakt. En over de wedervraag waarom “wij Westerlingen” zoveel liedjes over de liefde maken…

Het is niet zijn verfomfaaide uiterlijk, of het aandoenlijke Vlaamse accent. Het is niet de afwisseling in beelden waardoor de film mij blijft boeien. Nee. Het is het verhaal. Het is het verhaal en de verteller ervan. Wat een bevlogen, liefdevol verhaal. Met zoveel expressie en lichtheid gebracht.

De film gaat over het magische niets. Over het afpellen van de persoon, totdat er niets over is. Als ik mijn persoon ontdoe van mijn naam, beroep, afkomst, voorkeuren  en overtuigingen, blijft er niets over. Hetzelfde geldt voor iemand anders. Ik besef dan  dat ik precies hetzelfde ben als een ander, hetzelfde als jij. Dat er “in wezen” geen verschil is. Dat we gelijk zijn.
En dat besef maakt dat ik me verbonden voel. Verbonden met mensen die dicht bij staan, met mensen die verder weg staan, maar juist ook met mensen die heel ver weg zijn. Die ik nog nooit ontmoet heb.  Het besef onderdeel te zijn en dat dat genoeg is.  

Inmiddels kijk ik de film geregeld opnieuw. Niet omdat het moet, maar omdat ik verslaafd ben geraakt aan het verhaal. Ik kijk als ik te hard door raas, als ik behoefte heb aan een rustpunt in de dag. Als ik aan het kloten ben en vergeten ben waar het ook alweer allemaal om draait. Om niets. En tegelijkertijd om alles.

Zeker nu,  waarin het benoemen van tegenstellingen meer aandacht krijgt dan het benoemen van het gemeenschappelijke, zijn het deze verhalen die het verschil kunnen maken. En waarvan ik vind dat je deze film moet zien.  

Nieuwsgierig? Klik hier rechts op het filmpje!

Op de hoogte blijven van Crux?
Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.
Bekijk hier de laatste editie.

Aanmelden nieuwsbrief
Blog Sara: Je moet niks, maar dit moet je zien!

Deel deze pagina

Of kopiëer de onderstaande link:

×